انواع روش هاي اعدام در گذشته و حال | کانون وکلای دادگستری استان یزد
پنجشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۸
کانون وکلای دادگستری استان یزد

انواع روش هاي اعدام در گذشته و حال

انواع روش هاي اعدام در گذشته و حال

 
مجازات اعدام به عنوان سنگين ترين مجازات در تاريخ بشريت به حساب مي آيد. روشهاي اجراي اين مجازات معمولاً با اعتقادات ماورايي، شدت جرم، انگيزه مرتکب، مسائل سياسي و امنيتي، باورهاي ديني و مصالح اجتماعي ارتباط داشته است و دارد. بسياري از اين روشهاي غيرانساني در حال حاضر منسوخ شده و برخي ديگر همچنان در تعداد قليلي از کشورها اجرا مي گردد. در لايحه جديد قانون مجازات اسلامي مجازات سنگسار به عنوان يکي از خشن ترين مجازاتها حذف گرديده است. در ادامه به برخي از روشهاي اجراي مجازات اشاره مي شود :
 
1ـ اعدام با گيوتين :
 
 در ?? ژانويه ????، انقلابيون فرانسوى دستگاه گيوتين مخصوصى را در پلاس دولارولوسيون (ميدان انقلاب) کار گذاشتند. اين دستگاه به مشهورترين گيوتين تاريخ و قربانى آن، لويى شانزدهم، به مشهورترين قربانى گيوتين تبديل شدند. اسم اين وسيله از نام جوزف ايگناك گيوتين پزشك فرانسوي و وکيل مجلس موسسان فرانسه كه آن را براي جلوگيري از ايجاد "درد غيرلازم" در فرد اعدامي پيشنهاد كرد،گرفته شده است. او مي گويد : سر شما را در يک چشم به هم زدن قطع مي کنيم بدون اينکه تحمل رنج نماييد. برخي از متفكران به نظير "ولتر" درباره روش هاي انساني تر اعدام شروع به بحث كردند. يكي از كساني كه با اين نظر آنها موافق بود دكتر گيوتين بود و او اين وسيله را در 25 آوريل 1792 با اين هدف يعني اعدامي بدون درد بيشتر پيشنهاد كرد. گيوتين وسيله اي با تيغه سنگين است. اين تيغه سنگين بين دو ديوار عمودي قرار داشته كه اين ديوارها به عنوان وسيله هدايت تيغه عمل مي كنند. جلاد طنابي را بريده،‌ سپس تيغه به پايين سقوط مي كرد تا سر فرد را از تنش جدا كند. لويي چهاردهم پادشاه وقت فرانسه و همسرش ماري آنتوانت از جمله كساني بودند كه به وسيله گيوتين توسط انقلابيون اعدام شدند.
 
  تيغه گيوتين از فولاد بود و معمولاً به آن وزنه هاى سربى اضافه مى شد تا وزن آن به حدود ?? کيلوگرم برسد. تيغه با اين وزن فاصله ? فوت را در يک سوم ثانيه طى مى کند و پس از فرود آمدن روى فنرى مى افتد که آن را دوباره به بالا مى فرستد. برخي حساب کرده‌اند پس از قطع سر انسان با تيغ? گيوتين، خون موجود در جمجمه تا ده ثانيه براي فعاليت مغز کفايت مي‌کند و محکوم در اين لحظات همچنان صداها را مي‌شنود و درک مي‌کند.
 
2ـ غرق کردن در آب :
 
يکي از مجازات هاي مرسوم در قانون حمورابي مي باشد. اين قانون منسوب به حمورابى ششمين و بزرگ‏ترين پادشاه اولين سلسله پادشاهان حاکم بر بابل بود که چهار هزار سال قبل از اين از سال 2123 تا 2080 قبل از ميلاد سلطنت کرد. استوانه حمورابى که هم اکنون در موزه Louvre پاريس نگهدارى مى‏شود در حفريات شوش در سال 1902 به دست آمده است. . اين قوانين مرکب از 282 ماده است و به طريقى آمرانه و به صورت جملات شرطى انشاء شده است؛ بدين صورت که «اگر کسى چنين کند چنان بايد بشود».
 
ماده 108: «مجازات کم‏فروشى و گران‏فروشى،  غرق کردن در آب است».
 
اده 129: «زناى با زن شوهردار اعم از اين‏که مرد متأهل باشد يا مجرد اين است که دست و پاى هر دوى آن‏ها را بسته در آب مي‏اندازند».
 
ماده 133: «خيانت زن به شوهر خود و عدم وفادارى به وى مستوجب غرق کردن در آب است».
 
3ـ کوبيدن سنگ بر سر :
 
يکى از روش‏هاى مجازات اعدام در زمان هخامنشيان گذاشتن سر محکوم بر سنگ و خرد کردن آن بوده است. پلوتارک در مورد زنى خيانت‏کار که استاتيرا زن اردشير دوم پادشاه هخامنشى را مسموم کرده بود چنين مي‏نويسد:«بالأخره اين زن روزى اجازه گرفت به خانه‏اش برود. قراولان شاهى او را گرفته موافق قوانين پارسى که براى زهر دهندگان مقرر است با زجر او را کشتند؛ يعنى سرش را روى سنگ گذاشته کوبيدند تا خرد شد و صورتش پهن گرديد».
 
4ـ کندن پوست:
 
کمبوجيه يکى از قضات شاهى را که براى صدور يک حکم غير عادلانه رشوه گرفته بود با کندن پوست به قتل رساند.» ويل دورانت مطلب فوق را با شرحى جالب توجه بيان مى‏کند:«مجازات دهنده و گيرنده رشوه هر دو اعدام بود. کمبوجيه فرمان داد تا زنده زنده پوست يک قاضى فاسد را کندند و بر جاى نشستن قاضى در محکمه گستردند. آن‏گاه فرزند همان قاضى را بر مسند قضا نشانيد تا پيوسته داستان پدر را به خاطر داشته باشد و از راه راست منحرف نشود.
 
5ـ دو کرجى :
 
دو کرجى چنان انتخاب شود که درست بر يکديگر منطبق شود. گناه‏کار را که مقصود شکنجه کردن اوست در يکى از دو کرجى مى‏گذارند و کرجى ديگر را چنان بر وى قرار مى‏دهند که جز سر و دست‏ها تمام بدن وى در ميان آن دو کرجى بماند. آن‏گاه به وى غذا مى‏دهند و اگر از خوردن آن خوددارى کرد با داخل کردن ميخى به چشم وى او را به اين کار وا مى‏دارند. چون خوراک خورد بر سر و صورت او مخلوطى از شير و عسل مى‏پاشند و از همين شربت به وى مى‏نوشانند. در اين حين کرجى‏ها را چنان نگاه مى‏دارند که رويش به جانب خورشيد باشد. به اين ترتيب مگسان بر وى هجوم مي‏آورند و او را در ميان خود مى‏گيرند چون خوراک خورده ناچار کارى مى‏کند که همه کسان ديگر که مى‏خورند و مى‏آشامند چنان مى‏کنند. از پليدى‏هاى وى حشرات و کرم‏هايى توليد مى‏شود و به اندرونه وى راه مى‏يابد و همه تن او را مى‏خورد. چون پس از چند روز دانستند که آن مرد گناه‏کار به راستى مرده است کرجى فوقانى را برمى‏دارند و در آن حال ديگر گوشتى بر تن وى ديده نمى‏شود چه حشرات پليد که گويى از اندرونه وى برخاسته‏اند همه جاى او را خورده‏اند. به اين ترتيب بود که مهرداد پس از هفده روز شکنجه ديدن جان داد.
 
6ـ اعدام همراه با استهزاء :
 
تنبيه و مجازات متداول اين است که دو پاى راهزن را به چهار شتر مي‏بندند و سينه وشکم وى را از بالا به پايين چاک مى‏زنند و براى عبرت بينندگان شتر را در تمام محلات و چهار سوى شهر مى‏گردانند و يا سر راهزن را در سوراخ تنگ ديوارى به در مى‏کنند به طورى که سر در يک طرف و بدن در طرف ديگر ديوار بماند و قادر به حرکتى نباشد و براى مسخره چپقى در دهان او مى‏گذارند تا بدين ترتيب تعذيب و کشته شود...» يکى ديگر از مجازات‏هاى زمان صفويه اين بود: سوراخ کردن پاهاى محکوم و وارونه آويزان کردن وى بر درخت به گونه‏اى که سرش به سوى زمين باشد تا بميرد و در صورت عدم موت شکمش را با شمشير مي‏دريدند و او گرفتار يک مرگ تدريجى و دردناک مى‏شد؛ زيرا در اين صورت روده‏هاى وى بر صورتش مى‏ريخت و او مى‏بايست آن‏ها را در شکم خود فرو برد و سرانجام با وضع فجيعى جان مى‏سپرد.
 
7ـ اعدام با درخت در دوره قاجاريه :
 
سر دو درخت که خم کرده و هر کدام را به يک پاي مجرم مى‏بستند و آن‏گاه درختان را رها مى‏کردند تا به حالت فنرى و با فشار زياد به وضع طبيعى خود برگردند و بدن متهم دريده شود.
 
8ـ اعدام در دين اسلام :
 
با توجه به منابع فقه اسلامي روشهاي اعدام با توجه به نوع جرم تعيين مي شود. شايعترين روشهاي اعدام در شرع اسلام عبارتند از : سنگسار، قطع سر با شمشير، آتش زدن، صلب(در صورت زنده ماندن فرد مصلوب آزاد مي شود) ، خراب کردن ديوار بر مجرم، پرتاب کردن از بلندي با دست و پاي بسته.
 
9ـ اعدام با صندلي الکتريکي:
 
بعد از اين که مجرم را به اتاق اعدام آوردند او را بر روي صندلي الکتريکي بوسيله نوارهاي چرمي که از قفسه سينه، ران، پاها و بازوهاي متهم ميگذرد محکم مي بندند.بعد دو الکترود مسي اضافه مي شود. يکي از اين الکترود ها را به يکي از پاهاي مجرم که قبلا تراشيده شده مي بندند. الکترود مسي ديگر را به نوعي کلاه خود که روي سر مجرم گذاشته مي شود وصل مي کنند. سر و پاي مجرم را به خاطر اينکه گذر جريان الکتريکي راحتتر باشد مي تراشند. البته قبل از آن الکترود ها را با آب شور يا نوعي ژله مخصوص مرطوب مي کنند تا هم جريان راحت تر عبور کند و هم از آتش گرفتن جلوگيري کند. بعد از آن صورت مجرم را بوسيله پارچه سياه يا يک تکه چرم مي پوشانند. بعضي مواقع روي مجرم را نيز بوسيله يک پارچه مي پوشانند. سپس جلاد دکمه‌اي را که بر روي تابلو کنترل قرار دارد فشار مي دهد تا شک اول را به مجرم وارد کند. ولتاژي حدود 1700 تا 2400 ولت که حدود سي ثانيه تا يک دقيقه به او وصل مي شود. که زمان و مقدار ولتاژ به صورت خودکار تنظيم مي شود. معمولا دود از سر و پاي مجرم که الکترود به آن وصل است بلند مي شود. بعد از آن دکتر بالاي سر او مي رود تا از مرگ وي مطمئن شود اگر مجرم نمرده بود شوک بعدي را اين بار قوي تر وارد مي کنند. واکنش فيزيکي بدن در مقابل اين درجه حرارت و عبور جريان عبارت اند از بالا و پايين شدن شديد قفسه سينه، صداي خرخر حنجره، کف کردن دهان و بالا آورن خون، سوختن مو و پوست و در آخر بيرون آمدن مدفوع از بدن.
 
10ـ اعدام با تزريق مرگبار :
 
تاريخچه پيشنهاد تزريق مرگبار به عنوان نوعي از اعدام به اواخر قرن نوزدهم برمي گردد. آلمان نازي در دوره جنگ جهاني دوم از اين روش بصورت گسترده در کنار روش‌هاي ديگر کشتار استفاده مي‌کردند. مواد سديم ساپيونتال(داروي بيوش کننده)، پانکروديم برميد(فلج کننده و بازدارنده تنفس)، و پتاسيم کلريد (باز دارنده ضربان قلب) به ترتيب به فرد اعدامي تزريق مي‌شود. يک دستگاه ثبت ضربان قلب به شخص اعدام شونده متصل مي‌باشد تا زمان مرگ مشخص شود.
 
11ـ اعدام بوسيله گاز مرگبار :
 
در اين روش محکوم به مرگ،  درون اتاق مخصوص،  به صندلي بسته ميشود . کف اتاق محفظه ايست که درون آن قرصهاي سيانيد پتاسيم (KCN) قرار مي گيرد . اعدام کننده ها سه نفر هستند و هر يک کليدي را مي زنند و در نهايت با زدن کليد سوم ، اسيد سولفوريک از طريق لوله اي که به محفظه متصل است ، وارد ظرف حاوي قرصهاي سيانيد شده و گاز مرگبار سيانيد هيدروژن توليد مي شود. قبل از اعدام به شخص گفته مي شود که با شروع اعدام چند نفس عميق کشيده تا سريعتر از هوش برود و درد کمتري را تحمل کند . بعد از تمام شدن اعدام از گاز آمونياک براي تميز کردن اتاق گاز استفاده مي شود.
 
12ـ اعدام با دار زدن :
 
يکي از روش‌هاي اعدام است که باعث شکستن ستون فقرات و گردن و در نتيجه آسيب شديد بصل النخاع مي شود و موجب ايست دستگاه تنفسي بدليل فلج شدن ششها مي شود. البته اگر طول طناب کم انتخاب شده باشد، شکستن گردن اتفاق نمي‌افتد و وي با خفه‌شدن کشته مي‌شد و در حالتي که طول طناب بسيار زياد باشد،‌ سر از بدن جدا خواهد شد. در ايران براي دار زدن محکومين از روش سقوط کوتاه و معلق کردن استفاده مي شود. اعدام هاي در زندان معمولا به روش سقوط کوتاه هستند يعني فرد از جايي آويزان مي شود و طناب به دور گردن و زير پاي او چهارپايه اي که معمولا ارتفاع آن از يک متر تجاوز نمي کند قرار مي دهند و بعد با برداشتن چهارپايه منجر به سقوط وي مي شوند و اين سقوط معمولا کمتر از يک متر است و مرگ در اين حالت بيشتر بر اثر خفگي و قطع شريان حياتي رخ مي دهد و محکوم مدتي را تا مرگ درد مي کشد. اما در اعدام هايي که در ملا عام انجام مي شود عموما از جرثقيل استفاده مي شود و از روش معلق کردن، که در آن فرد به جرثقيل متصل مي شود و بعد در هنگام اجراي حکم محکوم توسط جرثقيل به بالا کشيده مي شود اين روش نيز منجر به قطع شدن گردن نمي شود و مرگ بر اثر فشار طناب بر گردن محکوم و قطع شريان هاي حياتي وي مي باشد. معمولا فرد بعد از بالا کشيده شدن مدتي را در بين آسمان و زمين دست و پا مي زند تا سرانجام بعد از چند ثانيه جان بدهد.
 
13ـ سوزانيدن در آتش:
 
يک روش اعدام است که در هند، يونان، روم، ايران و مصر باستان رواج داشته‌است. در هند باستان، اين نوع اعدام به نام جآوهر، ساتي، ريزهج انجام مي‌شده‌است. در قرون وسطا معمولاً براي اعدام جادوگران، آن‌ها را در آتش مي‌سوزانيدند. ژاک دو مولاي، ژان هوس، ژاندارک، پاتريک هاميلتون، ويليام تيندال، ميشل سرويت، گيوردانو برونو، از مهم ترين افرادي هستند که در آتش سوزانيده شده‌اند.
 
14ـ تير باران:
 
يکي از راه هاي اجراي مجازات اعدام است . شخص محکوم به اعدام را معمولا با طناب به يک تيرک عمودي مي بندند و بعد از قرائت حکم و به فرمان فرمانده جوخه آتش گلوله باران مي شود . البته کيفيت اجراي تير باران در کشورهاي مختلف متفاوت است و با قوانين مختلفي اجرا مي شود. اشخاص محکوم به مرگ با تيرباران معمولا نظاميان مي باشند.
 
15ـ ساتي:
 
در هند باستان زن را پس از مرگ شوهرش مي‌سوزانيدند که به اين رسم ساتي گفته مي‌شد. در هند باستان اين رسم اهميت فرهنگي و ديني بسياري داشت و نشانه وفاداري زن به شوهر تلقي مي‌شد. هر چند بيشتر ساتي‌ها به صورت داوطلبانه انجام مي‌گرفت اما فشارهاي خانوادگي و اجتماعي و اجبارها زن را به شرکت در اين مراسم وا مي داشت. رسم ساتي هم در بين زنان عادي و هم در بين زنان اشرافي رايج بود و يک فريضه ديني محسوب مي‌شد. سال‌ها بعد با به قدرت رسيدن فرمانروايان مسلمان در هند ساتي نمادين به وجود آمد که در اين مراسم زن بيوه در کنار شوهر مرده خود زانو مي‌زد و کلماتي را که نشانه وفاداري اوست بر زبان مي‌آورد؛ بدون اين که مجبور به سوزانيدن خود باشد.

تماس با ما

تماس با کانون وکلای دادگستری استان یزد


آدرس :بلوار امامزاده جعفر، خیابان مصلی، انتهای کوچه هتل کاروانسرای مشیر، دربند مشیر، پ 96

تلفن تماس : 4 – 36276300 - 035

دورنگار : 36261829-035

ایمیل : info@yazdbar.com